پنج شنبه , ۳۰ شهریور ۱۳۹۶
جدیدترین اخبار
خانه » اخبار » آیاتى از قرآن که آثار تقوا را و آیاتى دیگر که آثار بى تقوائى و هواپرستى را درطرز تفکر انسان بیان مى کنند

آیاتى از قرآن که آثار تقوا را و آیاتى دیگر که آثار بى تقوائى و هواپرستى را درطرز تفکر انسان بیان مى کنند

و ما هر چند این بحث را به صورت یک بحث علمى اخلاقى در آوردیم ، چون احساس مى شد که این مساله احتیاج به شرح و توضیح دارد و لیکن قرآن کریم همه جوانب آن را در یک جمله جمع کرده و فرمود: (( وَاقْصِدْ فِی مَشْیِکَ (لقمان ۱۹) )) ، چون منظور از این جمله راه رفتن نیست ،

بلکه این تعبیر کنایه از اعتدال و میانه روى در مسیر زندگى است ، و نیز فرموده : ((إَن تَتَّقُواْ اللّهَ یَجْعَل لَّکُمْ فُرْقَانًا (انفال ۲۹) )) ، و نیز فرموده : و ((وَتَزَوَّدُواْ فَإِنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوَى وَاتَّقُونِ یَا أُوْلِی الأَلْبَابِ (بقره ۱۹۷) )) ، یعنى شما بدان جهت که صاحب خرد هستید در به کار بستن عقل و خردتان نیازمند به تقوا هستید (و خدا داناتر است ) و نیز فرموده :

(( وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا ﴿شمس ۷﴾ فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا ﴿۸﴾ قَدْ أَفْلَحَ مَن زَکَّاهَا ﴿۹﴾ وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا ﴿۱۰﴾ )) .

آیات فوق آثار میانه روى و تقوا و خردمندى را تذکر مى داد، آیات دیگرى هست که در مقابل آن آیات آثار شوم شهوتپرستى و استکبار از پذیرفتن حق و مهمل گذاشتن قلب و چشم و گوش را بیان مى کند، توجه بفرمائید: (( فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا الصَّلَاهَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوَاتِ فَسَوْفَ یَلْقَوْنَ غَیًّا (مریم ۵۹) ، إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا (مریم ۶۰)  )) که در این آیه اثر شهوترانى را بیان مى کند، و آن عبارت است از غى ، یعنى گمراهى ، و نیز فرموده : (( سَأَصْرِفُ عَنْ آیَاتِیَ الَّذِینَ یَتَکَبَّرُونَ فِی الأَرْضِ بِغَیْرِ الْحَقِّ وَإِن یَرَوْاْ کُلَّ آیَهٍ لاَّ یُؤْمِنُواْ بِهَا وَإِن یَرَوْاْ سَبِیلَ الرُّشْدِ لاَ یَتَّخِذُوهُ سَبِیلًا وَإِن یَرَوْاْ سَبِیلَ الْغَیِّ یَتَّخِذُوهُ سَبِیلًا ذَلِکَ بِأَنَّهُمْ کَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا وَکَانُواْ عَنْهَا غَافِلِینَ (اعراف ۱۴۶) )) ، که صریحا اعلام داشته آنهائى که اسیر قواى غضبى هستند از پیروى حق ممنوعند، و به سوى راه غى و خطا سوق داده مى شوند،

آنگاه اضافه کرده که این کیفر به جرم آن است که از حق غافل شدند و نیز فرموده : (( وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ کَثِیرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِکَ کَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ (اعراف ۱۷۹) )) که در این آیه اعلام داشته اگر این طائفه را غافل خواندیم براى این است که اینها از حقائق معارف خاص بشر غافلند، پس دلها و چشمها و گوشهایشان از رسیدن به آنچه یک انسان سعید و انسان برخوردار از انسانیت به آن مى رسد بدور است ، و به جاى رسیدن به این نعمت بزرگ به آن چیزهائى مى رسد که چهار پایان مى رسند، بلکه اینها بدبخت تر از چهار پایان وحشى هستند زیرا چهار پایان وحشى و درندگان براى رسیدن به آنچه دوست دارند و سازگار با خلقتشان هست افکارى دارند، چیزهائى براى خود تصویب مى کنند و چیزهائى را تصویب نمى کنند، ولى این بینوایان این مقدار فکر را هم ندارند.

ترجمه تفسیر المیزان جلد ۵ صفحه : ۴۴۰ و ۴۴۱

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*


19 − 17 =