شنبه , ۲۷ آبان ۱۳۹۶
جدیدترین اخبار
خانه » معارف » تفسیر » تسلیم حکم رسول خدا (ص ) بودن ، علامت ایمان واقعى و تسلیم در برابر احکام خدا است

تسلیم حکم رسول خدا (ص ) بودن ، علامت ایمان واقعى و تسلیم در برابر احکام خدا است

پس اگر بندگان خدا تسلیم حکم رسول شدند، و از هیچ حکم آن جناب در باطن دلشان ناراحت نگشتند، آن وقت است که مسلمان واقعى شده اند، و در این صورت است که مى توان گفت بطور قطع تسلیم حکم خدایند، و حتى در برابر حکم تکوینى خدا نیز تسلیمند، آرى تسلیم بودن در برابر حکم دینى و تشریعى خدا، دلیل بر تسلیم بودن در برابر حکم تکوینى او است .
(همچنان که آن شاعر زبان حال این گونه افراد را در شعر خود آورده مى گوید):
تسلیم محض.1
[((مترجم ))
و این مرحله یکى از مراحل ایمان است ، که هر مؤ منى به آن مرحله برسد صفاتى در او رشد مى کند، که از همه روشنترش تسلیم شدن در برابر همه دستورات و مقدراتى است که از ناحیه خداى تعالى به وى مى رسد و چنین کسى دیگر حالت اعتراض و چون و چرا به خود نمى گیرد، نه در زبان رده اى مى گوید، و نه در دل نقى مى زند، و به همین جهت است که مى بینیم در آیه مورد بحث تسلیم را مطلق آورده است .
از این جا روشن مى شود که جمله : ((فلا و ربک …)) هر چند که به حسب لفظ تنها

رسول خدا (صلى الله علیه و آله ) را نام برده ، و فرموده : (به پروردگارت سوگند که ایمان نمى آورند مگر وقتى که تو را در اختلافات خود حکم قرار دهند)، در نتیجه به ذهن مى رسد که مساءله مخصوص احکام تشریعى خداى تعالى است لیکن مساءله منحصر به آن نیست ، چون به قول معروف مورد، مخصص نیست در آیه شریفه سخن از این رفته بود که مسلمانان نباید به غیر رسول الله (صلى الله علیه و آله ) مراجعه کنند، با این که خدا بر آنان واجب فرموده که تنها به او رجوع کنند قهرا احکام تشریعى مورد گفتگو قرار مى گیرد لیکن مساءله تسلیم منحصر به آن نیست ، بلکه معناى آیه عام است ، و شامل احکام تشریعى خدا و رسول و احکام تکوینى خداى تعالى هر دو مى شود که توضحیش از نظر خواننده گذشت .
بلکه از این هم عمومى تر است و شامل قضاى رسول خدا (صلى الله علیه و آله ) یعنى داورى آن جناب و حتى همه روشهایى که آن جناب در زندگیش سیره خود قرار داده مى شود، و مسلمانان (اگر ایمانشان مستعار و سطحى نباشد)، باید اعمال آن جناب را سیره خود قرار دهند، هر چند خوشایندشان نباشد.
پس هر چیزى که به نحوى از انحا و به وجهى از وجوه انتسابى به خدا و رسول او (صلى الله علیه و آله ) داشته باشد، چنین مؤ منى نمى تواند آن را رد کند، و یا به آن اعتراض نماید و یا از آن اظهار خستگى کند و یا به وجهى از وجوه از آن بدش آید، چون اثر در همه مشترک است ، و مخالفت در همه آنها ناشى از شرک است ، البته به مراتبى که در شرک هست ، و به همین جهت است که خداى تعالى فرموده : ((و ما یومن اکثرهم بالله الا و هم مشرکون )

ترجمه تفسیر المیزان جلد ۴ صفحه ۶۴۷ و ۶۴۸

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*


نوزده + هفت =