شنبه , ۳۰ تیر ۱۳۹۷
جدیدترین اخبار
خانه » اخبار » کوه نوردی و اخلاق کوهستان

کوه نوردی و اخلاق کوهستان

امروز ۲۹ دی ماه به پیشنهاد فرزند مهربانم ساعت ۵/۶ صبح عازم کوه های تهران در توچال شدیم. از همان ابتدا به کوه پیمایی پرداختیم و تا ایستگاه یک رفتیم و بعد از استراحت مختصر راهی ایستگاه دو شدیم و بعد از مدتی به آنجا رسیدیم. علاوه بر استفاده از طبیعت زیبای کوه، نعمت و عظمت خدا همه جا چشم نوازی می کند. گویی حضور معنادار خدا در طبیعت بر خلقی که به این کوهستان می آیند نیز اثر مثبت گذاشته، همه را اخلاقی می کند. آدم وقتی به کوه پا می گذارد با تیپ های مختلف آدمیان آشنا می شود اما شگفتا همه اینها در یک چیز به شدت اشتراک نظر دارند و در عمل هم آن را اثبات می کنند خوش اخلاقی و برخورد بسیار دوستانه با یکدیگر است. گویی رها شدن از تعاملات اجتماعی باعث احیای اخلاق می شود و آدمیان بسیار بخشنده می شوند و هر چه با خود می آورند در طبق اخلاص می نهند تا با هم استفاده کنند در حالی که در شهر و در تعاملات روزمره از این بخشش ها خبری نیست.

از جنبه های بسیار عالی کوه، شادی و نشاطی است که از سر و روی زایران کوه می بارد. در ایستگاه دو جمعی از کامل مردان دیدیم که دسته جمعی ترانه ای سنتی می خواندند و من هم اندکی با آنان همخوانی کردم و واقعا از روحیه بانشاطشتان حظ وافر بردم و احساس کردم که به جمع امیدواران با نشاط وارد شدم برای اینکه من از آدم های ناراحت و با اخم و ناراضی و معترض به زمین و آسمان بدم می آید و چون به کوه می روم آدم های هم خوی خود را می بینم و ذاتشان را ذات خود می یابم.

برگشتنی دردانه دخترم تشویقم کرد تا تله سیج شوم تا بتوانم عظمت کوه را از افقی بالاتر مشاهده کنم اما وانمود می کردم که می ترسم اما مرا دلداری می داد تحملم بالاتر رود و به سالم رسیدن به مقصد امیدوار باشم. به هرحال به لطف الاهی و با روحیه بخشیدن یگانه دخترم به سلامتی به مقصد رسیدیم اما به هنگام بازگشت هر دو با روحیه عالی برگشتیم و هر دو اذعان کردیم که کوه روحیه مان را بازتر و روشن تر و با نشاط تر کرد و اتفاق نظر داشتیم که زیارت کوه را تکرار کنیم که زیارت کوه هم جزو زیارت های تجلی الاهی به شمار می آید.

من که کم و بیش با کوه و اخلاق کوهستان آشنایی دارم در توچال هم این تجربه نیک را لمس کردم و مثل دفعات پیشین با آدم هایی مواجه شدم که بدون آشنایی قبلی به تو سلام می کنند و همین که با یکی از آنان هم صحبت شوی گویی که سالیانی است تو را می شناسند اما همین آدم ها اگر در شهر به کسی سلام کنند سلام شونده با تعجب به او می گوید شما کی هستید بجا نمی آورم! انگار که سلام کننده خطای عظیمی مرتکب شده است.

کاش می شد اخلاق کوهستان را در تعاملات روزمره مان به کار می بستیم! کاش!!

بیقرار ۲۹ دی ماه ۱۳۹۶
[ دوشنبه دوم بهمن ۱۳۹۶ ] [ ۰:۴ ] [ رضا بیقرار ]

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*


4 × 5 =